William Finley passed away yesterday morning following a surgery, details of which are unknown at this time. He was 71. Born in 1940, Finley met Brian De Palma at college, and began acting in De Palma's early films, beginning with the award-winning short, Woton's Wake. It is next to impossible to think of De Palma's cinema without William Finley. He appeared onscreen in seven of De Palma's feature films: The Wedding PartyMurder à la ModDionysus In '69SistersPhantom Of The Paradise (Finley's most famous and beloved role), The Fury, and The Black Dahlia. Finley also provided the offscreen voice of Bobbi in De Palma's Dressed To Kill. In the early 1980s, Finley helped one of De Palma's Home Movies students from Sarah Lawrence College, Charlie Loventhal, by contributing to the script of Loventhal's directorial debut, The First Time. Finley appeared in three films by cult horror director Tobe HooperEaten AliveThe Funhouse, andNight Terrors. Filmmaker Edgar Wright, who counts Phantom Of The Paradise as one of his favorite films, posted on his blog tonight about hearing the news of Finley's passing. Wright notes that Finley's other roles "included Marshall Brickman’s underseen and underrated comedy Simon with Alan Arkin," and "the bonkers Silent Rage." Finley also had an uncredited role in John Huston's Wise Blood.
Below is the intro to De Palma's Murder à la Mod, which features a theme song written and performed by Finley, who also stars in the film as Otto.


Leila Rozario, the actress who filmed an elevator scene yesterday with Noomi Rapace for Passion, tells De Palma a la Mod she thinks that working on a Brian De Palma film is something she had on her bucket list as an actor. "Have you seen Scarface," she asks rhetorically. "Have you seen The Untouchables or Carlitos Way? I mean these are films that stick with you for life." Rozario has a role in the film as one of the people working at the corporation headed by the Rachel McAdams character.

I asked her how working with De Palma differs with some of the other projects she has worked on in the past. "The difference between working with someone like De Palma and say someone less experieced," Rozario says, "is that he knows and understands actors. That's something every director should, but a lot of them don't and that can make the work very difficult. Brian is a very calm man, the set is rather small, very unexpected. The way he directs is just perfect for an actor. He gives you the feeling of being totally relaxed, and if he needs adjustments you know you can trust him, so it works. The people he has closely working with him seem also very trusted, like a family, which is very Italian. I love that!"
For the elevator scene shot yesterday, Rozario had to speak German, "which is always a challenge for me because my native language is English," she says. "Even though I can speak German fluently, its still a whole different way of talking, thinking, body language." And she was very impressed with Rapace. "I loved watching Noomi work," says Rozario, "she always blew everyone on set away with her performance, each take got better and better, and you could really feel what she was putting across. Normally you can only have that when the movie is done."


Facebook Inc. (FB-Q31.950.953.06%) chief executive officer Mark Zuckerberg, and several banks led by Morgan Stanley(MS-N13.16-0.15-1.13%) were sued by shareholders, who claimed the defendants hid the social networking leader’s weakened growth forecasts ahead of its $16-billion initial public offering.
The defendants were accused of concealing from investors during the IPO marketing process “a severe and pronounced reduction” in Facebook revenue growth forecasts, resulting from increased use of its app or website through mobile devices.
Facebook shares are melting down again on Tuesday, and though the rest of the stock market doesn't seem to care, it should: This episode will likely further cement Main Street's hatred and distrust of Wall Street.
That's because the Facebook IPO had examples of pretty much everything that is wrong with the stock market today. Media and analyst cheerleading? Check. The destructive influence of high-speed trading? Check. A system built for insiders to profit while retail investors pick up scraps? Duh.
"This constantly erodes the confidence of the average investor," said Joseph Saluzzi, co-head of stock trading at Themis Trading. "It's why we see money coming out week after week from stock mutual funds. People are tired, frustrated with it."
Facebook's stock price was down Tuesday more than 4 percent to less than $33 a share. After months of hype leading up to the social network's initial public offering, the stock is down 14 percent from its IPO price of $38 and nearly 28 percent from its $45 peak on Friday, its first disastrous day of trading. The company has lost about $15 billion in artificially inflated paper market value in less than three days. Update:Things got a lot uglier after we filed this post: The stock ended trading Tuesday down nearly 9 percent at $31. That's an 18 percent decline from the IPO price and a 31 percent drop from its peak price on Friday.
Right out of the gate on that first day, there were problems with Nasdaq's handling of the IPO. The exchange was swamped by a flood of orders, including a flurry of canceled orders, from high-frequency trading robots, the Financial Times reported. The technical hangups delayed the start of trading by about half an hour and left many traders in the dark about whether their orders to buy shares had been accepted.
Frightened and confused, potential buyers stepped back, forcing underwriter Morgan Stanley to jump into the market and keep Facebook stock afloat at $38. Since then, Morgan Stanley has apparently either given up supporting the stock or has run out of the dry powder to save it.

In the run-up to Facebook's $16 billion IPO, Morgan Stanley, the lead underwriter on the deal, unexpectedly delivered some negative news to major clients: The bank's consumer Internet analyst, Scott Devitt, was reducing his revenue forecasts for the company.


It got darker. I thought; and thought in my mind moved with a kind of sluggish stealthiness, as if it was being watched by bitter and sadistic eyes. I thought of dead eyes looking at a moonless sky, with black blood at the corners of the mouths beneath them. I thought of nasty old women beaten to death against the posts of their dirty beds. I thought of a man with bright blond hair who was afraid and didn’t quite know what he was afraid of, who was sensitive enough to know that something was wrong, and too vain or too dull to guess what it was that was wrong. I thought of beautiful rich women who could be had. I thought of nice slim curious girls who lived alone and could be had too, in a different way. I thought of cops, tough cops that could be greased and yet were not by any means all bad, like Hemingway. Fat prosperous cops with Chamber of Commerce voices, like Chief Wax. Slim, smart and deadly cops like Randall, who for all their smartness and deadliness were not free to do a clean job in a clean way. I thought of sour old goats like Nulty who had given up trying. I though of Indians and psychics and dope doctors.
Raymond Chandler, Farewell, My Lovely, 1940, ch.34 par.3
Read more: http://filmsnoir.net/film_noir/noir-poets-raymond-chandler.html#ixzz1vgq9vwTa
Under Creative Commons License: Attribution


"Here’s what Film Noir is to me. It’s a righteously generically American film movement that went from 1945 to 1958 and exposited one great theme and that theme is you’re fucked".


There has been no official announcement. No terms or conditions have been disclosed. But Greece’s banking system is being propped up by an estimated €100 billion or so of emergency liquidity provided by the country’s central bank — approved secretly by the European Central Bank in Frankfurt. If Greece were to leave the eurozone, the immediate cause might be an ECB decision to pull the plug.

The Parthenon in Greece
Scott E. Barbour | Getty Images

Extensive use of “emergency liquidity assistance” (ELA) to help banks in the weakest economies has been one of the less-noticed features of the eurozone crisis. Separate from normal supplies of liquidity and meant originally as a temporary facility for national authorities to use when banks hit problems, ELA proved a lifesaver for the financial system Ireland and is now even more so in Greece. As such, it has given the ECB — which has ultimate control over the facility — considerable power to determine countries’ fates.


Η Ομογένεια ΔΕΝ ξεχνά τον υπουργό και τις ''κομπίνες'' με τα χρήματα γιά τους πυρόπληκτους

Με αφορμή την επίσκεψη του (υπηρεσιακού) υπουργού Εξωτερικών στο Σικάγο, γιά την σύνοδο του ΝΑΤΟ

Πέτρος Μολυβιάτης: Ασθενή μνήμη, θρασύτητα ή ''συγκάλυψη μεγάλης απάτης'';Κάλεσε την Ομογένεια -Σικάγο, 19 Μαίου- να επισκεφτεί την Ελλάδα γιά τουρισμό, αλλά ΠΟΤΕ δεν εξήγησε τι έγιναν τα χρήματα των Ελλήνων πολιτών γιά τους πυρόπληκτους (2007), επίσημα 168.265.935 ευρώ, ανεπίσημα γίνεται λόγος γιά 175.000.000. Από τα χρήματα διατέθηκαν μόνο 25-30 εκατ. και μετά ενάμιση χρόνο το Ταμείο ξαφνικά...καταργήθηκε. Που πήγαν τα χρήματα και ειδικά αυτά της Ομογένειας; Στο κράτος, σε λαμόγια, στην τσέπη του υπουργού; Που; Απαντήσεις πότε θα δώσει ο ''εντιμότατος'' κ. Μολυβιάτης;




Η παρούσα κατάσταση - Οι τάσεις.

Η διαχείριση της πληροφορίας στις μέρες μας είναι μια εξαιρετικά σημαντική υπόθεση. Γιατί η Εξουσία επιβάλλει και διασφαλίζει την ηγεμονία της μέσω της κατευθυνόμενης πληροφόρησης. Όταν λοιπόν αναφερόμαστε σήμερα στην πολιτική της επικοινωνίας, αναφερόμαστε οπωσδήποτε στην ανάγκη ελεύθερου διαλόγου και στην απαίτηση για δημοκρατία. Παλαιότερα ο Τύπος λειτουργούσε ως «τέταρτη εξουσία», ελέγχοντας την εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική εξουσία. Όχι πια. Σήμερα η σχέση Μ. Μ. Ε και Πολιτικής μετατράπηκε εν πολλοίς σε σχέση διαπλοκής μεγάλων πολιτικών συμφερόντων και ΜΜΕ. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι οι ιδιοκτήτες Μ. Μ. Ε, που «κατευθύνουν» την κοινή γνώμη, είναι επίσης εφοπλιστές, μεγαλοκατασκευαστές και τραπεζίτες.. Όπως δεν είναι τυχαίο πως η συντριπτική πλειοψηφία των Μ. Μ. Ε βρίσκεται στα χέρια ελάχιστων μεγαλοεπιχειρηματιών. Ο δικομματισμός έχει τεράστιες ευθύνες για αυτό. Οι νέοι Βαρόνοι των media δεν περιορίζονται πια σε ένα κανάλι, ένα ραδιόφωνο ή εκδοτικό συγκρότημα αλλά επεκτείνονται αδίστακτα παντού, στήνοντας groups εταιρειών στα Βαλκάνια και αξιοποιώντας την προνομιακή τους μεταχείριση από την Κυβέρνηση για περαιτέρω μπίζνες. Ταυτοχρόνως έχουν μπει στο παιχνίδι και οι ξένες πολυεθνικές , ως νέοι πραίτορες των συχνοτήτων, προσδιορίζοντας εντέλει ακόμη και τι είδους τηλεόραση θα βλέπει ο Έλληνας, με συχνότητες οι οποίες αποτελούν- σημειωτέον- δημόσιο αγαθό και προσδιορίζουν προφανώς δημόσιο χώρο.. Η αρνητική κατάσταση στον χώρο της Ενημέρωσης επιδεινώθηκε επίσης και από την βαθιά κρίση του Τύπου τα τελευταία χρόνια. Από το κατεξοχήν δηλαδή φερέγγυο μέσο που μαζί με το ραδιόφωνο αποτελούσαν κι αποτελούν το κύριο πεδίο ανάπτυξης της κριτικής σκέψης, της λειτουργίας ελέγχου της Εξουσίας και της αυθεντικής διαδικασίας ενημέρωσης και πληροφόρησης.

ΜΜΕ: Έλεγχος ή νομή της Εξουσίας;

Η δική μας αντίληψη. Η εξουσία επιδιώκει τον έλεγχο των Μέσων, γιατί είναι το μεγαλύτερο εργαλείο ελέγχου των μαζών. Αλλά επίσης, σήμερα, η εξουσία μετατίθεται όλο και περισσότερο από πολιτικά χέρια στα χέρια λίγων κολοσσών ιδιωτών, χωρίς κανέναν έλεγχο και διαφάνεια. Αυτή η μονοπωλιακή κατάσταση είναι ολισθηρή και πρέπει να ανατραπεί καθώς μπορεί να μας οδηγήσει σε ολοκληρωτικά φαινόμενα όπως του Μπερλουσκόνι στην Ιταλία, ο οποίος αφού έβαλε στο χέρι ιδιωτικά και κρατικά κανάλια, άρχισε να απολύει όλους τους δημοσιογράφους που έκαναν έρευνα κρατώντας μόνο τους αυλοκόλακές του. Η ελληνική τηλεόραση, ενώ υπόσχεται πλουραλισμό και αντικειμενικότητα, όχι μόνον αποτελεί όργανο χειραγώγησης και προπαγάνδας αλλά μοιράζεται πλέον μερίδιο της πρώτης Εξουσίας αφού αποτελεί το αποφασιστικό μέσον προβολής κι εξασφάλισης της Εξουσίας και του δικομματισμού και όχι το μέσον ελέγχου τους. Το πέρασμα όμως από την ελεγκτική ή κριτική εξουσία στην εκτελεστική, από την τέταρτη εξουσία στην πρώτη, αποτελεί στην ουσία το τέλος τόσο της κριτικής όσο και της Δημοκρατίας. Το αποτέλεσμα είναι θλιβερό. Έχει χαθεί ο έλεγχος στον οποίο ήλπιζε ο πολίτης, υποχώρησε ο δημόσιος έλεγχος και η ανοιχτή κριτική σε αυτούς που ασκούν την εξουσία. Εξ ου και η σημερινή τεράστια αναξιοπιστία των Μ. Μ. Ε όπως αυτή καταγράφεται σε έρευνες.

Η πληροφορία ως δημόσιο αγαθό

Οι προτάσεις μας. * Ο ΣΥΝ πιστεύει πως αυτή η παρούσα κατάσταση πρέπει να ανατραπεί. Η Αριστερά βλέπει την πληροφορία ως δημόσιο αγαθό που πρέπει να κυκλοφορεί ελεύθερα και να διανέμεται δημοκρατικά. Ρόλος των ΜΜΕ είναι εκτός των άλλων να ελέγχουν την Εξουσία διαφορετικά αλλοιώνεται η Δημοκρατία.
  • Οι συχνότητες για την τηλεόραση και το ραδιόφωνο είναι εθνικός πλούτος και πρέπει να υπόκεινται σε δημόσιο, κοινωνικό έλεγχο. Θέλουμε λοιπόν τις συχνότητες πίσω! Και χωρίς περιορισμούς.
  • Να επανεξεταστούν όλες οι προσωρινές άδειες και να δοθούν με κριτήρια κοινωνικά κι όχι χρηματοπιστωτικά. Δεν μπορεί ένας υπόδικος επειδή έχει πακτωλό χρημάτων να έχει κανάλι και να μην μπορεί να έχει κανάλι μια μεγάλη συλλογικότητα ανθρώπων.
  • Ο ΣΥΝ θεωρεί απαράδεκτες τις αντιλήψεις που στο όνομα της απελευθέρωσης του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου προώθησαν την άναρχη και ασύδοτη εμπορευματοποίηση. Μια πολιτική που εκχώρησε στη λογική των νόμων της αγοράς τις συχνότητες μέσω μιας πολυετούς "μεταβατικής" περιόδου, κατά τη διάρκεια της οποίας δημιουργήθηκαν τεράστια και διαπλεκόμενα ιδιοκτησιακά συμφέροντα, στα οποία μάλιστα διευκολύνθηκε η προνομιακή είσοδος στο ΧΑΑ.
  • Τα Μ. Μ. Ε πρέπει να λειτουργούν με τέτοιο τρόπο ώστε να μην μετατρέπονται σε όργανα άσκησης πιέσεων. Και υπάρχουν μεγάλα περιθώρια από πλευράς Πολιτείας να το επιβάλλει, γιατί αυτή εγκρίνει τις άδειες λειτουργίας και μπορεί να διαμορφώσει το πλαίσιο κανόνων για τη λειτουργία τους δεδομένου ότι η άδεια αυτή αποτελεί την παραχώρηση ενός συλλογικού αγαθού δημόσιας περιουσίας, που είναι η συχνότητα.
  • Στόχος μας είναι να εξασφαλιστούν όλες εκείνες οι συνθήκες που θα επιτρέψουν έναν απρόσκοπτο δημοκρατικό διάλογο στα μέσα και στην κοινωνία, που θα βοηθήσει στην ελεύθερη επιλογή οικονομικών και πολιτιστικών αλλαγών που θα μειώσουν την κοινωνική ανισότητα και επισφάλεια που κυριαρχούν σήμερα και θα απελευθερώσουν τις δημιουργικές δυνατότητες των ανθρώπων.
  • Θεωρούμε ότι η λειτουργία των ΜΜΕ επηρεάζει ευθέως την ποιότητα και το μέλλον της δημοκρατίας μας και δεν πρέπει να υποκαθίσταται η λαϊκή κυριαρχία και η πολιτική λειτουργία από την «τηλεοπτική δημοκρατία» των μέσων.


«Mας έλεγαν θα νικήσετε όταν υποταχθείτε.
Yποταχθήκαμε και βρήκαμε την στάχτη.
Mας έλεγαν θα νικήσετε όταν αγαπήσετε.
Aγαπήσαμε και βρήκαμε την στάχτη.
Mας έλεγαν θα νικήσετε όταν εγκαταλείψετε τη ζωή σας.
Εγκαταλείψαμε και βρήκαμε την στάχτη.
Mένει να ξαναβρούμε τη ζωή μας.
Tώρα που δεν έχουμε πια τίποτα»

(Γιώργος Σεφέρης, «Σκουριά και Aρμύρα», 1989)




(..)Για τον κ. Γκέιτς ο Τσίπρας ευθύνεται που η χώρα οδηγείται σε εκλογές, γιατί δεν συνεργάστηκε με τους υπόλοιπους στο σχηματισμό κυβέρνησης. Ασφαλώς και δεν περιμένει κανείς ότι θα έλεγε πως φταίει ο Αντώνης Σαμαράς, που οδήγησε τη χώρα σε πρόωρες εκλογές, ενώ θα μπορούσε να συγκυβερνά με το ΠΑΣΟΚ και τη Ντόρα, έχοντας σχεδόν 200 και πλέον βουλευτές για να εφαρμόσουν τις «φιλοευρωπαϊκές» και «φιλολαϊκές» τους πολιτικές..
Το άρθρο του κ. Γκέιτζ μετά από σύντομη αναφορά στον δημαγωγό Αλκιβιάδη, «ξεθάβει» τον Νίκο Ζαχαριάδη του ΚΚΕ και τον εμφύλιο με τους 50.000 νεκρούς, συνδέει τον “παρδσαλό αυλητή” Τσίπρα με τους αναρχικούς και τους κουκουλοφόρους και ευτυχώς σταματά ένα βήμα πριν απευθύνει κάλεσμα για διεθνή σταυροφορία εναντίον της Ελλάδας, που κινδυνεύει από αναρχικούς και κομμουνιστές με κονσερβοκούτια.
Πρόκειται για ένα από τα χειρότερα και πλέον ανθελληνικά άρθρα που έχουν ποτέ δημοσιευθεί στο διεθνή τύπο κι εύχομαι απλά να αποτελεί έκφραση των απωθημένων του Νίκολας Γκέιτζ κι όχι διατεταγμένη υπηρεσία.
Κι ο ανθελληνισμός του κ. Γκέιτζ – άριστου χειριστή της αγγλικής γλώσσας και διανοούμενου – αποκαλύπτεται στις εκφράσεις που χρησιμοποιεί για να χτυπήσει τον κ. Τσίπρα (με τον οποίο να διευκρινίσουμε ότι διαφωνούμε στα περισσότερα, τον σεβόμαστε όμως γιατί με την ψήφο του ο ελληνικός λαός ανέδειξε το κόμμα του δεύτερο στις εκλογές).